Het Roze Bedrijf

Vlak voordat ik voor het eerst kennis zou gaan maken met het Blauwe Bedrijf, ben ik een tijdje in conclaaf geweest met het Roze Bedrijf. Het was een van de eerste keren dat ik een sollicitatie had verstuurd via Social Media en ik was er eerlijk gezegd ook behoorlijk sceptisch over, dat dit überhaupt kon werken. Niet veel later had ik een uitnodiging voor een gesprek, wat ook meteen twee dagen later al plaats zou vinden.

Ik zou de laatste sollicitant zijn van de dag, het was warm, en kennelijk een lange dag geweest. Aan het einde van het gesprek laat meneer weten dat ik een van de twee ben en dat ik maandag uiterlijk te horen zal krijgen wie van de twee het wordt. Voordat ik ook nog maar nagedacht heb over het avondeten heb ik de afwijzing al binnen per mail. Jammer, maar helaas.

Na het weekend wordt ik op dinsdag nogmaals gebeld door hetzelfde bedrijf. Of ik toch nog een keer langs wil komen. Ik dacht; dat andere meisje heeft een beter aanbod gekregen of iets dergelijks. Wanneer ik in de vergaderzaal zit te wachten, komt zo nu en dan iemand binnenlopen. Dat de meeting wat uit loopt. Uiteindelijk komen de twee heren anderhalf uur te laat opdagen. Daarna wordt me tussen neus en lippen door verteld dat ik hier niet zit voor de eerdere vacature maar voor een blanco vacature omdat ze toch “wel erg veel potentie zien.” Ondanks het feit dat ik me ontzettend hard voor het blok gezet voel, ouwehoer ik me een slag in de rondte. Op een gegeven moment blijkt dat een van de twee ook in Tilburg gestudeerd heeft. Hij vraagt naar mijn favoriete kroeg. Ik twijfel. Ik weet dat als ik Brandpunt of Bolle zeg dat dit in mijn voordeel zou wegen. In een split second verwerp ik dit idee en zeg vol enthousiasme Extase. O, zegt ie. En dan herpakt hij zich, en zetten we het gesprek voort.

Omdat zij officieel geen vacature hebben, maar wel een te hoge werkdruk, vragen ze aan mij om voor mezelf een vacature in te vullen en hiervan een voorstel door te mailen voor het einde van de week. Dit doe ik. Weer heb ik na het weekend een tweede afwijzing te pakken. Vol pseudo-loze kreten als, we redden het wel, we denken dat je niet helemaal past binnen de bedrijfscultuur, bladibla. Prima. Jammer.

Een maand later heb ik een gesprek gepland staan bij het Blauwe Bedrijf. En ik heb er zin in. Weer belt het Roze Bedrijf me op. Er is een vacature gemaakt. Met mij in het achterhoofd. Of ik niet anders gewoon maandag kan beginnen. Gezien mijn eerdere ervaringen ben ik toch wat meer op mijn hoede. Maar na acht maanden werkeloos geweest te zijn klinkt het allemaal prachtig. De stem aan de andere kant van de telefoon laat het lijken alsof ik al aangenomen ben. Dat de vacature nog niet online staat. Dat ik de eerste keus ben. Of ik niet al mijn afspraken kan cancelen en nu langs kan komen. Dan kickt mijn zelfbehoud in en zeg ik kalm dat ik al afspraken heb staan en dat ik dinsdag wel tijd heb.

Weer een gesprek wat begint met een curve-ball. Ja de vacature staat nu toch wel online, had je misschien al gezien? Snel probeer ik in de tussentijd nog de vacature door te lezen zodat ik niet compleet overkom als een idioot. Het gesprek was wel aardig. De persoon waarvan ik de rechterhand zou gaan worden doet erg hard zijn best om niet kenbaar te maken dat ik hier alleen maar zit om de andere twee bazen een plezier te doen. Aan het einde van het gesprek de woorden dat hij eerst andere mensen wil spreken voordat hij een keuze maakt.

Twee dagen later krijg ik te horen dat ik aangenomen ben bij het Blauwe Bedrijf. Als ik op het terras zit met mijn ouders zegt mijn moeder. Ach, joh. Blauw past toch veel beter bij jou. Mijn keus is gemaakt. Ik ga werken bij het Blauwe Bedrijf! Na dit weekend krijg ik de derde afwijzing binnen van het Roze Bedrijf. Amicaal probeert hij te brengen dat er toch meer sollicitanten beter gekwalificeerd waren dan ik. Ja dacht ik, makkelijk als je in de vacature om IT-geschoolde mensen vraagt. Dan gaat een niet-IT’er er allicht niet bovenuit steken. Mijn antwoord is dan ook kort maar krachtig: dat er uiteraard betere mensen zijn dan ik.

Maar ook betere werkgevers. Als je deze hectiek, drama en wispelturigheid al beleeft tijdens de sollicitatierondes dan kan ik me niet bedenken hoe dit moet zijn als je er daadwerkelijk werkt!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s