Het helse moeras dat sociale woningbouw heet.

Laat ik eerst even voorop stellen dat ik absoluut geen flat-mens ben. Hoe ik hier, in deze sociale woningbouw flat, dan ook verzeild ben geraakt is dan ook iets wat ik mezelf met enige regelmaat afvraag.

Dit flatgebouw in deze wijk doet me, zeker als de pleuris weer eens uitbreekt, vaak denken aan de wederopbouw flats die achter het ijzeren gordijn stonden in Berlijn. Om nog wat specifieker te worden: aan de flatgebouwen waarin Christiane F. zich bevindt als ze een van haar vele pogingen doet om junk-af te worden.

Mijn flat is er een van een drieling die net na de oorlog neergeknald zijn door de overheid om startende gezinnetjes een eigen onderkomen te bieden. Volgens mij is het aan het begin van de pre-fab woningentijdperk geweest, het appartement blijft, ondanks verwoede pogingen, een betonnen hol. De afmetingen van deze flat schreeuwen niet ook niet echt dat dit het beginpunt is van een jong gezin. Het totaal oppervlak van dit rechtdoor-rechtaan appartement is ommenabij 50m2, en dat is inclusief een riante badkamer van toch wel drie vierkante meter (zonder raam maar met cv-ketel). De sfeer is ver te zoeken; en voor privacy hoef je hier niet komen wonen.

Met acht buren om je heen is er natuurlijk altijd wel wat te beleven. Zeker omdat deze flatgebouwen het idee van sociale woningbouw behelsen; als je nergens terecht kan – of als je nog niet genoeg inschrijftijd hebt kan je altijd nog hier terecht. In mijn portiek heb ik zeven medebewoners. Op de vierde hebben we crazy cat lady en Miss Junk, op de derde hebben we meneer nachtdienst (geweldige bovenbuur) en meneer de alcoholische nachtapotheker, op de tweede twee werkende stelletjes (waaronder wij) en als laatste, op de eerste verdieping wonen de single mum met twee kids, en een alleenstaande man die ik het beste kan omschrijven als meneer Aart.

Je kunt je wel indenken dat in een flatgebouw dat zo gehorig is dat je de piepende scharnieren van de buren nog hoort, je zo nu en dan horendol wordt van iedereen. Rekening houden met elkaar is niet iets wat automatisch iets is dat je zomaar doet voor je buren. En ondanks het feit dat we bijna alles van elkaar kunnen horen is de sociale controle erg laag hier. Tenzij het natuurlijk echt de spuigaten uitloop zal maar voor de zoveelste keer de politie gebeld worden. Want die buurman die met zijn honkbalknuppel bezig is de portiek aan gort te slaan ga ik niet op zijn schouder tikken “of het wat zachter kan.”

De laatste tijd ben ik gelukkiger in dit flatje. Omdat iedere avond die ik naar bed ga, er weer een dag afgestreept kan worden voordat we gaan verhuizen! Verhuizen naar een huis. Met maar twee buren. Met een tuin, in plaats van een balkon die permanente schaduw heeft tot 19.30 in de zomer. Geen schreeuwende kids meer onder me die mijn wekker zijn op de zondagochtend. Niet meer drie trappen af voor de post. Nooit meer “leef als een zigeuner” op repeat tot diep in de nacht. Geen aanrij-route van hulpdiensten meer voor de deur. Een badkamer waar je weer in kan dansen! En bovenal fijne ruimte, met sfeer, randjes, hoekjes, glas-in-lood en warmte.

20130317-230524.jpg

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s